در حدود سال 2008 میلادی برخی تولیدکنندگان معتبر مواد تفلونی جهت افزایش طول عمر مواد و مقاومت سایشی آن، اقدام به اضافه کردن برخی ترکیبات تقویتی خاص به مواد پایه­ای تفلون کردند. با توجه به هزینه بالای مواد اولیه، قیمت نهایی آن بالاتر از تفلون­های مرسوم بود .

اما مواد بدست آمده دارای خواص ویژه­ای شد تا جایی که در فرآیند پوشش­دهی برای مجری این امکان را فراهم می­کرد که مواد تفلونی تقویت­شده را که همزمان دارای خاصیت نچسبی بود؛ مجدداً به روی پوشش تفلون قبلی اعمال نماید. (کاری که پیش از آن امکان پذیر نبود.)

به عبارت دیگر لایه­گذاری مضاعف تفلون بر روی لایه­های نچسب قبلی امکان پذیر شد که نه تنها دارای مقاومت سایشی بهینه بود، بلکه به مجری پوشش این امکان را می­داد تا لایه نهایی را به صورت قطراتی از تفلون جدید با رنگ­های متضاد به روی لایه زمینه­ای تفلون قبل، اعمال کند و قطرات ریز پراکنده تفلون جدید به عنوان سپری در برابر سایش قرار می­گرفت. در نتیجه کیفیت مطلوبی از پوشش اعمال شده نهایی بدست می­آمد.

بدلیل اینکه یکی از متداول­ترین پوشش­ها به این سبک شامل ترکیب تفلون به رنگ طوسی و قطرات مشکی و سفید بود؛ ظاهر نهایی آن شبیه به سنگ گرانیت و در نهایت نام آن از این سنگ برگرفته شد. که همزمان مقاومت بالای سنگ گرانیت را به مصرف کننده القا می­کرد.

ولی پس از مدت کوتاهی بدلیل هزینه­های گزاف این نوع مواد برخی شرکت­های نامعتبر موادی جایگزین را به بازار ارائه کردند که با اضافه کردن رزین و چسب­های مخصوص در تفلون­های معمولی، ظاهری مطابق پوشش­های گرانیتی داشت اما دیگر خواص آن­ را به همراه نداشت.